Χάρτης της Διαρκούς Επανάστασης

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΥΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΜΙΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ

 

 

Καθήκον δικό μας και συμφέρον δικό μας είναι να κάνουμε την επανάσταση διαρκή, ώσπου όλες οι λίγο πολύ ιδιοκτήτριες τάξεις να έχουν απωθηθεί από την εξουσία, ώσπου να έχει κατακτηθεί η κρατική εξουσία από το προλεταριάτο, κι ώσπου η συνένωση των προλετάριων, όχι μονάχα σε μια χώρα, αλλά σε όλες τις κυρίαρχες χώρες του κόσμου, να έχει προχωρήσει τόσο, που να έχει σταματήσει ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους προλετάριους αυτών των χωρών και ώσπου να συγκεντρωθούν στα χέρια των προλετάριων τουλάχιστον οι αποφασιστικές παραγωγικές δυνάμεις. Εμείς δεν μπορεί να αποβλέπουμε στην αλλαγή της ατομικής ιδιοκτησίας αλλά μόνο στην εκμηδένισή της, δεν μπορεί να αποβλέπουμε στην απόκρυψη των ταξικών αντιθέσεων, μα στην κατάργηση των τάξεων, δεν μπορεί να αποβλέπουμε στην καλυτέρευση αυτής της κοινωνίας, αλλά στην ίδρυση μιας νέας.(Φ. Ένγκελς και Κ. Μαρξ προσφώνηση στην ΚΕ της Ένωσης Κομμουνιστών,1850)

Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;

    Ο καπιταλισμός στηρίζεται στην εκμετάλλευση των  μισθωτών εργατών από την αστική τάξη. Η τύχη της εργατικής τάξης η οποία παράγει το κύριο μέρος του πλούτου, είναι η φτώχεια, η αβεβαιότητα της εργασίας και η αμφισβήτηση των δικαιωμάτων της.

Ο νόμος  που θέτει τον κοινωνικό άνθρωπο ακόμη και να παράγει επιπλέον με λιγότερους εργάτες γίνεται με τον καπιταλισμό(όπου τα μέσα παραγωγής αντί να είναι στην υπηρεσία του εργαζόμενου βάζουν τον εργαζόμενο στην υπηρεσία τους) νόμος αντίθετος που σημαίνει, πως όσο περισσότερο κερδίζει η δουλειά σε πηγές και σε δύναμη, τόσο περισσότερο η κατάσταση της ύπαρξης του μισθωτού, η πώληση της δύναμής του γίνεται αβέβαιη.(Κ. Μαρξ, Το Κεφάλαιο, 1867, τόμος 1^ος, κεφ.25)

    Στα χέρια των καπιταλιστών και των κρατών στην υπηρεσία τους, η τεχνική πρόοδος καταλήγει στην ενδυνάμωση της εκμετάλλευσης, στη διάλυση των φυσικών πηγών, στην καταστροφή του περιβάλλοντος και στην μαζική παραγωγή εξοπλισμών. Η αξία της χρησιμοποίησης αυτών εδώ είναι η καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων της ανθρωπότητας, όπως καταδεικνύουν ακόμα μια φορά οι βομβαρδισμοί, η εισβολή και η κατοχή του Ιράκ από τις πιο προχωρημένες οικονομικά και επιστημονικά χώρες.

    O πόλεμος που οδηγείται στο Ιράκ από τα στίφη του αμερικανικού, του βρετανικού και αυστραλέζικου ιμπεριαλισμού και μερικών από τους υπηρέτες τους, καθώς και η κατοχή της Παλαιστίνης από τον σιωνιστικό στρατό ή η στρατιωτική επέμβαση της Γαλλίας στην Ακτή Ελεφαντοστού είναι απεικονίσεις της βαρβαρότητας στην οποία η διατήρηση του καπιταλισμού οδηγεί την ανθρωπότητα.

Οι ρίζες της τωρινής αδυναμίας της εργατικής τάξης

    Αυτές οι επιθέσεις διευκολύνθηκαν από τις προηγούμενες ήττες που επιβλήθηκαν στο παγκόσμιο προλεταριάτο και στις καταπιεσμένες χώρες:Παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Ρωσία και στην πλειοψηφία των παλιών γραφειοκρατικών εργατικών κρατών, επιτυχία των παλιότερων στρατιωτικών επεμβάσεων των ιμπεριαλιστών ενάντια στο Ιράκ, ενάντια στη Σερβία, ενάντια στο Αφγανιστάν. Η επίθεση της αστικής τάξης κατέστη δυνατή από την παθητικότητα και τη συνενοχή με τους εκμεταλλευτές, με τους πολιτικούς τους εκπροσώπους και τα κράτη τους που εκδήλωσαν οι οργανώσεις με τις οποίες είχε εξοπλιστεί η εργατική τάξη για να περιορίσει την εκμετάλλευση και να την εξαλείψει.

Οι εργάτες είναι μια τόσο συντριπτική πλειοψηφία, η δύναμή της πολλαπλασιάζεται τόσο από την στρατηγική θέση τους στην παραγωγή, που αν ενώνονταν για να δράσουν σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντά, ένα χτύπημα του δακτύλου θα εξασφάλιζε τη νίκη τους πάνω στην αστική τάξη .Όμως δεν είναι ενωμένοι, στερούνται την ταξική τους συνείδηση. Η εξήγηση είναι η επιρροή της αστικής ιδεολογίας πάνω στους εργάτες. Αυτή η επιρροή διαδίδεται στις τάξεις των εργατών με διάφορους τρόπους, αλλά ο κυριότερος είναι η εργατική γραφειοκρατία.(Τζέημς Κάννον, Λόγοι προς το κόμμα, 1953)

    Έτσι το πραξικόπημα του Πινοσέτ στη Χιλή το 1973, οι ήττα των ανθρακωρύχων στη Μεγάλη Βρετανία το 1985, ο πόλεμος ενάντια στο Ιράκ το 1991 και αυτός του 2003, δεν ήταν αναπόφευκτα. Ήταν αποτελέσματα της πολιτικής των κορυφών του εργατικού κινήματος, των μηχανισμών των παραδοσιακών κομμάτων και των συνδικάτων.

    Η υλική ρίζα της υποδούλωσης των τωρινών ηγεσιών της εργατικής τάξης, είναι η διαφθορά από την κυρίαρχη τάξη των μηχανισμών των οργανώσεων που αποτελούνται από την εργατική τάξη.

Προσοδοφόρες και ζεστές θεσούλες στα Υπουργεία ή στην Επιτροπή πολεμικής βιομηχανίας, στο Κοινοβούλιο και στις διάφορες επιτροπές, στις συντάξεις των «σοβαρών» νόμιμων εφημερίδων ή στις διοικήσεις των όχι λιγότερο σοβαρών και «αστικά πειθήνιων» εργατικών συνδικάτων-να με τι προσελκύει και αμείβει η ιμπεριαλιστική αστική τάξη τους εκπροσώπους και οπαδούς των «αστικών εργατικών κομμάτων».( Β.Ι. Λένιν, Ο ιμπεριαλισμός και η διάσπαση του σοσιαλισμού, 1916)

    Η εξαγορά των ηγετών και η αφομοίωση των μηχανισμών προχώρησαν πολύ μέσα σε έναν αιώνα. Το αποτέλεσμα είναι ότι σήμερα, οι πράκτορες της αστικής τάξης μέσα στην εργατική τάξη αρνούνται να υπερασπίσουν την εθνική πάλη παλαιστινιακή, ιρακινή ή τσετσένικη, αφήνουν απομονωμένους τους άνεργους και τους μετανάστες, διαχειρίζονται έντιμα τον καπιταλισμό(μόνοι τους στην κυβέρνηση όπως στην Μεγάλη-Βρετανία ή στην Ισπανία, μαζί μες τους εκπροσώπους της αστικής τάξης όπως στη Γερμανία ή τη Βραζιλία), προστατεύουν  τα απειλούμενα από εξεγέρσεις αστικά κράτη( δια μέσου ανακωχών και  συνταγματικών επιδιορθώσεων), συνδιαχειρίζονται  τις επιχειρήσεις και συμμετέχουν στην εφαρμογή των σχεδίων των απολύσεων και της καταστροφής των κοινωνικών κατακτήσεων, σαμποτάρουν τις γενικές απεργίες(με τη διάσπαση και τις «ημέρες δράσης»), στηρίζουν τη δική τους αστική τάξη, τη δική τους κυβέρνηση και τον ΟΗΕ, πολλαπλασιάζουν τους αντιπερισπασμούς(υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος, εκλογικός δρόμος και κοινοβουλευτισμός, πασιφισμός, «Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ»…)

    Η εγκατάλειψη της αναφοράς στο σοσιαλισμό και σε κάθε προλεταριακό διεθνισμό από το εργατικό κίνημα των ιμπεριαλιστικών χωρών, η εξαφάνιση της ΕΣΣΔ και οι οπισθοχωρήσεις της παγκόσμιας εργατικής τάξης εκτός άλλου, ενίσχυσαν την επιρροή των αστικών και μικροαστικών εθνικιστικών ηγεσιών, και στο εσωτερικό τους την πιο αντιδραστική πτέρυγα, τον κληρικαλιστικό φανατισμό.

    Ο ισλαμισμός προμήθευσε περισσότερες από μια φορές τις εφεδρείες στα πραξικοπήματα και τους αντιδραστικούς πολέμους που υποκινήθηκαν από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό:Στο Ιράν το 1953, στην Ινδοκίνα το 1956, στο Αφγανιστάν το 1979, στην Αλγερία το 1992…Λυσσαλέοι υπερασπιστές της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και της πατριαρχίας, καταπιεστές των εργαζομένων, των γυναικών και της νεολαίας, σφαγιαστές των αγωνιστών εργατών, τα εξαγορασμένα από τη Σαουδική Αραβία και το Ιράν πολιτικά δίκτυα των μολάδων, έχουν για στρατηγική μόνο την πίεση στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Την ασκούν κυρίως με επιθέσεις αυτοκτονίας, που διαπράττονται όχι από κληρικούς αλλά από μαχητικούς νέους τους οποίους φοβούνται ως εν δυνάμει επαναστάτες και τους προτιμούν νεκρούς. Αυτές οι τρομοκρατικές ενέργειες στοχεύουν συχνά τους εργαζόμενους, σύμφωνα με την καπιταλιστική κοινωνική φύση και τα ισχυρά φεουδαρχικά χαρακτηριστικά αυτών των ρευμάτων.

Η εργατική τάξη χρειάζεται ένα νέο κόμμα, επαναστατικό και παγκόσμιο

    Ο δεύτερος πόλεμος εναντίον του Ιράκ αποκάλυψε ολοφάνερα τις αντιζηλίες μεταξύ των ιμπεριαλισμών, των οποίων το έργο ήταν(και θα είναι όλο και περισσότερο) η κατανομή του κόσμου, η υποδούλωση των χωρών της πρώην-ΕΣΣΔ, η λεηλασία των πηγών του πλανήτη και του προιόντος της κοινωνικής εργασίας όλων των εκμεταλλευομένων. Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Ρωσία, η στρατιωτική νίκη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού πάνω στο στρατό του Σαντάμ Χουσείν δεν εξασφάλισαν καθόλου την παγκόσμια τάξη, ούτε την απόλυτη υπεροχή των Ηνωμένων Πολιτειών πάνω στον ιαπωνικό και ευρωπαικό ιμπεριαλισμό.

    Πράγματι οι πολλαπλές οικονομικές κρίσεις τοπικές ή περιφερειακές, οι οικονομικές επανακτήσεις περιφερειακές ή παγκόσμιες, επιβεβαιώνουν τις εκ βάθους αντιφάσεις του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Όλα τα αντίδοτα που χρησιμοποιούνται για να τον παρατείνουν, τόσο οι κευνσιανιστές όσο και οι φιλελεύθεροι, προετοιμάζουν μονάχα μια οικονομική κρίση, αναπόφευκτη συνέπεια του σαπίσματος του συνόλου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

    Κάθε αστική τάξη τείνει να αναβάλλει την άφιξή της και να ξεφύγει από τις συνέπειές της, σε βάρος των αντιπάλων της και κυρίως της δικής της εργατικής τάξης. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, πάλη για τη χειραφέτηση των εργαζομένων απαιτεί την αντιμετώπιση της δικής της αστικής τάξης, συμπεριλαμβάνει των αγώνα για την ρήξη των εργατικών οργανώσεων, ιδιαίτερα των συνδικάτων, όμως επίσης των φοιτητικών και αγροτικών οργανώσεων, με την αστική κυβέρνηση(είτε περιλαμβάνει ή όχι τα ρεφορμιστικά κόμματα).

    Για να τελειώνουμε με τους πολέμους και για να μπορέσει να ανθίσει η ανθρωπότητα, για να εξαφανιστεί η εκμετάλλευση, η εθνική καταπίεση, η δουλεία των γυναικών και ο ρατσισμός, ο ιμπεριαλισμός πρέπει να χαθεί. Μόνο η εργατική τάξη είναι ικανή, παίρνοντας την ηγεσία της κινητοποίησης όλων των εκμεταλλευομένων, να ανατρέψει την αστική τάξη και να πραγματοποιήσει την παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση.  

Η ταξική πάλη εναντίον της κυρίαρχης τάξης στο εσωτερικό των αστικών κρατών και η διεθνής αλληλεγγύη των εργατών όλων των χωρών, να οι δυο κανόνες της ζωής συνυφασμένοι με την μαχόμενη εργατική τάξη.(Ρ.Λούξεμπουργκ, Η κρίση της σοσιαλδημοκρατίας, Θέσεις, 1915)

    Το προλεταριάτο αντί να επωφεληθεί από τις αποκλίσεις στο εσωτερικό της δικής του αστικής τάξης και από τις διαιρέσεις της παγκόσμιας αστικής τάξης, μένει εξαρτημένο στην τάδε ή τάδε φράξια της καπιταλιστικής τάξης από τα ρεφορμιστικά κόμματα σταλινικής ή σοσιαλδημοκρατικής καταγωγής, από τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες και τους σωματοφύλακές τους, τους εκφυλισμένους επιγόνους της μακαρίτισσας 4^ης Διεθνούς.

    Η καταγγελία των προδοσιών των παλιών ηγεσιών πρέπει να συνοδεύεται από την μάχη για την κινητοποίηση των μαζών, για την αυτό-οργάνωσή τους. Μόνο το επαναστατικό τους κίνημα θα ανατρέψει την αστική τάξη, θα καταστρέψει το κράτος της, θα ανοίξει το δρόμο του σοσιαλισμού. Όμως για να οδηγηθεί η πάλη των τάξεων στο τέρμα της, που πάει να πει επανάσταση και πάρσιμο της εξουσίας, το προλεταριάτο πρέπει να είναι εξοπλισμένο με μια νέα ηγεσία, οφείλει να συσπειρώσει τους συνειδητούς εργαζόμενους, πρέπει να ιδρύσει ένα κόμμα μπολσεβίκικου τύπου. Το επαναστατικό εργατικό κόμμα μπορεί να είναι μόνο παγκόσμιο εξαιτίας του παγκόσμιου χαρακτήρα που παίρνει η πάλη των τάξεων, από τη στιγμή που ο καπιταλισμός κυριαρχεί στον πλανήτη:

Η χειραφέτηση του προλεταριάτου μπορεί να είναι μόνο μια διεθνής πράξη.(Φ.Ένγκελς, Γράμμα στον Πωλ Λαφάργκ, 1893)

    Αυτό κατέληξε έτσι ώστε η οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα ήταν μια αντιδραστική ουτοπία, μόνο σε χώρες οικονομικά καθυστερημένες όπως η Ρωσία και η Κίνα, η Αλβανία και η Κούβα:

Η ολοκλήρωση της σοσιαλιστικής επανάστασης μέσα σε εθνικά όρια είναι αδιανόητη. Ένας από τους πιο βασικούς λόγους για την κρίση στην αστική κοινωνία, είναι το γεγονός ότι οι παραγωγικές δυνάμεις που δημιουργήθηκαν από αυτήν, δεν μπορούν πια να συμβιβαστούν με τα πλαίσια του εθνικού κράτους. Από αυτό πηγάζουν από τη μια οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι και από την άλλη, η ουτοπία για τις αστικές Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Η σοσιαλιστική επανάσταση αρχίζει στην εθνική αρένα, ξεδιπλώνεται στη διεθνή αρένα και ολοκληρώνεται στην παγκόσμια αρένα. Έτσι, η σοσιαλιστική επανάσταση γίνεται διαρκής με μια καινούρια και πιο πλατιά σημασία της λέξης. Φτάνει στην ολοκλήρωση μόνο με την τελική νίκη της νέας κοινωνίας σε ολόκληρο τον πλανήτη μας.(Λ. Τρότσκι, Η Διαρκής Επανάσταση, Θέσεις, 1928)      

Η καταστροφή της 4^ης Διεθνούς είναι οριστική

    Η οικοδόμηση μιας νέας ηγεσίας, μιας επαναστατικής εργατικής διεθνούς, είναι το αντικείμενο της Κολλεκτίβας που εκδίδει τη Διαρκή Επανάσταση. Η νέα διεθνής θα συνδεθεί αναπόσπαστα με τις προηγούμενες διεθνιστικές προσπάθειες του προλεταριάτου:Την Ένωση των Κομμουνιστών, τη Διεθνή Ένωση Εργατών, την Εργατική Διεθνή, την Κομμουνιστική Διεθνή, την 4η Διεθνή. Όποιο και αν είναι το όνομα που θα πάρει, θα είναι η Πέμπτη εργατική διεθνής.

    Η Εργατική Διεθνής απέτυχε το 1914:Τα βασικά της τμήματα πήραν το μέρος της δικής τους αστικής τάξης στο σφαγείο μεταξύ των ιμπεριαλιστών. Η Κομμουνιστική Διεθνής βούλιαξε οριστικά το 1933 όταν έγινε το όργανο της σφετερίστριας γραφειοκρατίας της ΕΣΣΔ ενάντια στην παγκόσμια επανάσταση καθώς το απέδειξε ο ρόλος του σταλινισμού στην ήττα της ισπανικής επανάστασης. Έτσι λοιπόν ο Τρότσκι και μια χούφτα κομμουνιστικών στελεχών προσανατολίστηκαν προς μια νέα διεθνή, που ανακηρύχθηκε το 1938.

    Ποτέ μια επαναστατική οργάνωση δεν έζησε 70 χρόνια. Η 4^η Διεθνής δεν αποτέλεσε την εξαίρεση, ακόμη και αν πολλά μικρά ρεύματα διακηρύχνουν λαθραία ότι την ενσαρκώνουν και εάν δεκάδες άλλα ισχυρίζονται καταχρηστικά ότι μπορούν να την «ανοικοδομήσουν», να την «αναγεννήσουν», να την «επανιδρύσουν», να την «αναδημιουργήσουν» κτλ.

    Αυτή η τελευταία προοπτική είναι ετοιμόρροπη, μισό αιώνα μετά την καταστροφή της 4^ης Διεθνούς από την ίδια της την ηγεσία. Από το 1949, ο Πάμπλο και ο Μαντέλ, αποπροσανατολισμένοι από την καπιταλιστική ανάπτυξη και από την απαλλοτρίωση του κεφαλαίου που πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα των σταλινικών κομμάτων, απογοητευμένοι από την ανικανότητα της 4^ης Διεθνούς να πάρει την ηγεσία των μαζικών αγώνων, άρχισαν να προσαρμόζονται σε άλλες κοινωνικές ομάδες, να ψάχνουν υποκατάστατα της πάλης του προλεταριάτου και της οικοδόμησης επαναστατικών εργατικών κομμάτων.

    Το «3^ο παγκόσμιο συνέδριο» του 1951 αναθεώρησε το πρόγραμμα για το ρόλο του Κρεμλίνου, το οποίο αποτελούνταν από εδώ και μπρος από τη μεταρρύθμιση και όχι την ανατροπή, με καταστροφικές συνέπειες για την πολιτική επανάσταση στην Ανατολική Γερμανία το 1953 και στην Ουγγαρία το 1956… Σε αυτό το συνέδριο ο Πάμπλο έθεσε επίσης επί του τάπητος  το «ενιαίο αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο» για να καμουφλάρει την υποστήριξή του στα αστικά εθνικιστικά κινήματα με καταστροφικά αποτελέσματα στη βολιβιανή επανάσταση του 1952…

    Η παγκόσμια τροτσκιστική οργάνωση δεν θα ξεπεράσει αυτήν την κρίση:Ακόμη και εάν πολλά τμήματα της 4^ης Διεθνούς προσπάθησαν να αντισταθούν από το 1951 έως το 1953, όλα τελικά παρασύρθηκαν από τον οπορτουνισμό και διαλύθηκαν σαν επαναστατικές οργανώσεις.

    Εξ’ορισμού, δεν υπάρχει χώρος ανάμεσα στον σοσιαλ-πατριωτισμό και τον μαρξισμό. Στις ιμπεριαλιστικές χώρες, τα αυτοαποκαλούμενα τροτσκιστικά ρεύματα έγιναν ρεφορμιστές της αριστεράς μέσα ή έξω από τα σταλινικά, εργατικά ή σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, στις εξαρτημένες χώρες αποτελούν την αριστερή πτέρυγα του εθνικισμού.

    Η σημαία της 4^ης Διεθνούς χιλιάδες φορές έχει ξεσχισθεί και κηλιδωθεί από την άρνηση της υπεράσπισης των εργατικών κρατών ενάντια στον ιμπεριαλισμό, από τη συγκατάθεση προς τους γραφειοκράτες που βρίσκονταν στην εξουσία για την καταστολή ενάντια στο προλεταριάτο, από τη αποδοχή των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και την επικύρωση της σιωνιστικής αποικιοκρατίας, από τη στήριξη των απαιτήσεων των αστυνομικών, τις εκκλήσεις για ψήφιση αστών υποψηφίων, από τις απάτες που παρουσίαζαν κόμματα αντεπαναστατικά(σταλινικοί, σοσιαλδημοκράτες ή εθνικιστές) ως σοσιαλιστικά ή επαναστατικά, από την επικύρωση των συνασπισμών με εκπροσώπους της αστικής τάξης, τη συνδιαχείρηση, την άμεση συμμετοχή σε αστικές κυβερνήσεις(Αλγερία, Σρι Λάνκα, Βραζιλία), την υπαγωγή στο ποτάμι της «αντιπαγκοσμιοποίησης», τη συμπαιγνία με τους ισλαμιστές…

Επαναστάτες κομμουνιστές όλων των χωρών, να ενωθούμε!

    Εκδίδουμε τη Διαρκή Επανάσταση για να αποκομίσουμε τα μαθήματα από αυτές τις προδοσίες και να ξεσκεπάσουμε αυτούς τους σφετεριστές.

    Η διεθνής μας Κολλεκτίβα γεννήθηκε από μια διεθνή συνάντηση στο Μπουένος-Άιρες, το Δεκέμβρη του 2002, ένα χρόνο μετά την επαναστατική κρίση που οδήγησε τις αργεντίνικες μάζες να διώξουν την εκλεγμένη αστική κυβέρνηση. Παρεβρίσκονταν εκεί μια χούφτα επαναστατικών οργανώσεων που προέρχονταν από διαφορετικές παραδόσεις:Την παμπλική Ενιαία Γραμματεία και τον Διεθνή Σύνδεσμο Εργαζομένων/LIT( για την Εργατική Διεθνιστική Ομάδα/GOI της Χιλής και την Εργατική Διεθνιστική Ένωση/LOI της Αργεντινής), τη Λίγκα για μια Επαναστατική Κομμουνιστική Διεθνή και την Επιτροπή Σύνδεσης Αγωνιστών για μια Επαναστατική Κομμουνιστική Διεθνή( για την Κομμουνιστική Εργατική Ομάδα/CWG της Νέας Ζηλανδίας και την Μαρξιστική Πάλη/LM  του Περού) την Διεθνή Επιτροπή και την Επιτροπή Οργάνωσης για την Ανασυγκρότηση της Τέταρτης Διεθνούς( για την Ομάδα Μπολσεβίκος/GB της Γαλλίας). Όμως όλες αυτές οι οργανώσεις διαβεβαίωναν ότι απέρριπταν το «ενιαίο αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο» το οποίο συμμερίζονταν όλα τα ρεύματα καταγωγής τους, ότι ήθελαν να επανασυνδεθούν με τη στρατηγική της διαρκούς επανάστασης και ότι είχαν ως στόχο τη συγκρότηση ενός κοινού επαναστατικού κέντρου.

    Η Κολλεκτίβα μπόρεσε επίσης να εκπονήσει μια διακήρυξη ενάντια στην προετοιμασία της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στο Ιράκ, μια έκκληση 21 σημείων για μια διεθνή συνδιάσκεψη, μια διακήρυξη πάνω στη βολιβιανή επανάσταση.

    Χάρη σε αυτή τη δραστηριότητας είχε αρχίσει να προσελκύει άλλες οργανώσεις ή ρεύματα από τη Βραζιλία, τη Βολιβία, τη Χιλή, την Ισπανία, τη Γαλλία, το Περού, την Κολομβία, την Αυστραλία… Η καθιερωμένη δυναμική της συζήτησης ανάμεσα στις ομάδες, τόσο από τις διακηρύξεις που αφορούσαν τα μεγάλα παγκόσμια γεγονότα όσο και από τη διεθνή έκκληση των 21 σημείων, άνοιγε την προοπτική να συγκροτηθεί ένα πλαίσιο, βέβαια μετρίων διαστάσεων όμως διεθνές, πάνω σε βάσεις αρχών, γυρνώντας την πλάτη στον αυτοανακηρυσσόμενο σεχταρισμό.

    Όμως η ηγεσία της αργεντίνικης Εργατικής Διεθνιστικής Ένωσης-Διεθνής Φράξια Τέταρτη Διεθνής(LOI-FTCI) φανερώθηκε ανίκανη να ξεπεράσει την πολιτική της ουράς, τις μανούβρες και εθνικισμό κληρονομημένα από τον παμπλισμό της εκδοχής Μορένο, ενός Αργεντινού τυχοδιώκτη χωρίς αρχές ο οποίος συνθηκολόγησε επιτυχώς μπροστά στον περονισμό και τον καστρισμό.

    Πιστή στην αντίληψη του «κόμματος καθοδηγητή» κληρονομημένης από το αργεντίνικο MAS(Κίνημα για το Σοσιαλισμό) των χρόνων του ’80, η ηγεσία της ΕΔΕ/LOI αποκαλύφθηκε ανίκανη να υποστηρίξει την κριτική, στο άναμα μιας ειλικρινούς και τίμιας συζήτησης πάνω στο συμβιβασμό της ανάμεσα στο λαικό μέτωπο και το ενιαίο εργατικό μέτωπο, τη σύγχυσή της ανάμεσα στην εργατική αριστοκρατία και την εργατική γραφειοκρατία, την προσαρμογή της στον λατινοαμερικάνικο εθνικισμό, την στήριξή της στις  μέρες δράσεις των συνδικαλιστικών μηχανισμών, τον οπορτουνισμό της έναντι του ισλαμισμού… Αυτή η άρνηση την οδήγησε να διασπάσει την Κολλεκτίβα και, για να δικαιολογηθεί, να αποκρύψει τις θέσεις παρουσία των ίδιων της των αγωνιστών, να πλαστογραφήσει  εκείνες των παλιών της συμμάχων.

    Αρχικά, η μορενική καθοδήγηση της ΕΔΕ/LOI επιχείρησε να καταστρέψει την περουβιανή ομάδα στηριζόμενη σε έναν δυσαρεστημένο αγωνιστή από τη Λίμα και κατηγορώντας τη Μαρξιστική Πάλη/Lucha Marxista για «σταλινική» και «πολποτιστική».

    Έπειτα, ενάντια στις αντιστάσεις απέναντι στις ενέργειές τους στο εσωτερικό της Κολλεκτίβας, επιχείρησε την άνοιξη του 2004 να διαλύσει τη διεθνή συσπείρωση, χρησιμοποιώντας όλα τα είδη προφάσεων, εκβιασμών και ψεμάτων. Με αυτό τον τρόπο, η ηγεσία της ΕΔΕ/LOI έφερε ένα σοβαρό χτύπημα στην εξέλιξη που άρχισε στο συνέδριό της του Δεκεμβρίου 2002, αφού η LOI ήταν η πιο σημαντική οργάνωση της Κολλεκτίβας. Ο πραγματικός λόγος της ρήξης της με την Κολλεκτίβα εμφανίστηκε γρήγορα:Αποκήρυξε τα 21 σημεία της έκκλησης, στήνoντας μια «Επιτροπή Σύνδεσης» χωρίς πρόγραμμα και χωρίς μέλλον.

    Αυτό το θλιβερό επεισόδιο δείχνει ότι η πορεία της επανεπιβεβαίωσης του Μπολσεβικισμού, σε ένa περιβάλλον άμπωτης της παγκόσμιας εργατικής τάξης, δεν θα είναι ένα ήσυχο μονοπάτι. Παρ’όλο που, οι συνεπείς επαναστάτες  δεν μπορούν να παραιτούνται από το να υφαίνουν υπομονετικά τις διεθνείς συνδέσεις, στην προοπτική να οικοδομήσουν ένα παγκόσμιο κόμμα, μια επαναστατική εργατική διεθνή.

Στην εποχή μας που είναι η εποχή του ιμπεριαλισμού, δηλαδή της παγκόσμιας οικονομίας και πολιτικής που κατευθύνονται από το χρηματιστικό κεφάλαιο, δεν υπάρχει ούτε ένα κομμουνιστικό κόμμα που θα μπορούσε να επεξεργαστεί το πρόγραμμά του παίρνοντας σαν αφετηρία ή πρωταρχικά τις συνθήκες ή τις τάσεις εξέλιξης της χώρας του.(Λ. Τρότσκι, Κριτική του προγράμματος της ΚΔ, 1928, Η Κομμουνιστική Διεθνής μετά τον Λένιν)

    Οι μπολσεβίκικοι πυρήνες είναι αριθμητικά αδύναμοι και το καθήκον είναι γιγαντιαίο. Όμως βασίζονται στον αυθορμητισμό του προλεταριάτου και στη δική τους παρέμβαση που προέρχεται από την πλιά εμπειρία της πάλης των τάξεων όπως συντίθεται στα προγραμματικά ντοκουμέντα της Ένωσης των Κομμουνιστών καταρτισμένα από τους Μαρξ και Ένγκελς, της Κομμουνιστικής Διεθνούς του ζώντος Λένιν, της 4^ης Διεθνούς του καιρού του Τρότσκι.

    Τα 21 σημεία επιχειρούσαν να συγκεκριμενοποιήσουν διαλεκτικά αυτή τη συνέχεια για το σήμερα. Αποτελούσαν ένα όργανο για να οριοθετηθούμε από τον οπορτουνισμό και τον κεντρισμό. Κατά συνέπεια, τα προγραμματικά στοιχεία των 21 σημείων ήθελαν εμβάθυνση. Ιδιαίτερα, είναι αναγκαίο να ορίσουμε με ακρίβεια ότι η 4^η Διεθνής έχει πεθάνει από καιρό, να καταγγείλουμε κάθε συνθηκολόγηση με τον ισλαμισμό…

    Καλούμε τους εργαζόμενους και τους νέους της διεθνούς πρωτοπορίας, τις φράξιες και τις επαναστατικές διεθνιστικές εργατικές οργανώσεις να απαντήσουν σε αυτή την πρόσκληση για συζήτηση, να προετοιμάζουν τη διεθνή και βασισμένη σε αρχές σύγκλιση.

    Αυτή είναι η λειτουργία της Διαρκούς Επανάστασης:Επιτρέπει τη συζήτηση, την από κοινού δουλειά και τη συγχώνευση ανάμεσα στους διεθνιστές, τη βοήθεια στην παρέμβαση μέσα στην πάλη των τάξεων για να πάρει ζωή το πρόγραμμα και η οικοδόμηση οργανώσεων σε κάθε χώρα, αδιάσπαστων από την οριοθέτηση με το ρεφορμισμό και τον κεντρισμό.

 

                                                            7 Νοέμβρη 2004

                                                        Διαρκής Επανάσταση