Φτάνει πια η βαρβαρότητα ενάντια στον ληστεμένο, ταπεινωμένο και κατασφαγμένο παλαιστινιακό λαό! Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο για την άμεση διακοπή της στρατιωτικής επίθεσης του Ισραήλ ενάντια στα παλαιστινιακά εδάφη και το Λίβανο! Κάτω το σιωνιστικό κράτος!

 

 

Η ισραηλινή αστική τάξη εξαπολύει για μια ακόμα φορά την τρομοκρατία με το πράσινο φως της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών.

 

  

 Η ισραηλινή κυβέρνηση εξαπέλυσε έναν πόλεμο στα εδάφη της παλαιστινιακής αρχής στις 28 Ιουνίου και στο Λίβανο στις 12 Ιουλίου. Αυτή η φιλοπόλεμη πολιτική δικαιολογήθηκε από όλους τους ισχυρούς ιμπεριαλιστές που στήριξαν την ίδρυση του αποικιακού σιωνιστικού κράτους.

    Ο ισραηλινός στρατός εξαπέλυσε στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Λίβανο μετά την απαγωγή δυο Ισραηλινών στρατιωτών από τη Χεζμπολάχ στις 12 Ιουλίου. Από τις 13 και μετά κομάντο του στρατού ξηράς επενέβηκαν στα νότια της χώρας, το ναυτικό και ο στρατός βομβάρδισαν σε όλη τη χώρα χωριά, τους δρόμους, τις δεξαμενές καυσίμων, τις γέφυρες, τα αεροδρόμια, τις σιιτικές κατοικίες( δηλαδή τις πιο φτωχές), τα στρατόπεδα των πολιτικών προσφύγων…

    Ο ισραηλινός στρατός αποσύρθηκε από τη λωρίδα της Γάζας εδώ και ένα χρόνο. 1,5 εκατομμύριο  Παλαιστίνιοι, ο πιο πυκνός πληθυσμός του πλανήτη, κλείστηκαν σε ένα γιγαντιαίο γκέτο περιορισμένοι στην εξάρτηση από τις δυτικές μη κυβερνητικές οργανώσεις και τα θρησκευτικά κέντρα που χρηματοδοτούνται από το Ιράν και τη Σαουδική Αραβία. Από τον Ιανουάριο του 2006, όταν οι εκλογές των εδαφών εξέλεξαν μια πλειοψηφία βουλευτών της Χαμάς, το ισραηλινό κράτος απέκλεισε τη λωρίδα της Γάζας. Στις 9 Ιουνίου μια οβίδα που ρίχτηκε από το ισραηλινό ναυτικό σκότωσε 7 πολίτες και τραυμάτισε 35 άλλους σε μια παραλία. Μετά την απαγωγή ενός Ισραηλινού στρατιώτη από τη Χαμάς στις 25 Ιουνίου, ο σιωνιστικός στρατός παρενέβη σε μεγάλη κλίμακα στη Γάζα. Κατέστρεψε την πλειοψηφία των υπουργείων της παλαιστινιακής αρχής, πήρε το θάρρος  να συλλάβει 8 υπουργούς, το ένα τρίτο της κυβέρνησης, και 23 βουλευτές. Στόχος του είναι κυρίως ο ταπεινωμένος, εξαθλιωμένος, πνιγμένος αραβικός πληθυσμός της λωρίδας της Γάζας. Ο ισραηλινός στρατός κατέστρεψε το μοναδικό κέντρο ηλεκτροδότησης στις 28 Ιουνίου, στερώντας τα νοσοκομεία και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού από ηλεκτρικό και πόσιμο νερό, επίσης βομβάρδισε γέφυρες, δρόμους και ένα πανεπιστήμιο. Επέκτεινε τις επιχειρήσεις του μέχρι την Δυτική Όχθη την οποία περικύκλωσε ολοκληρωτικά στις 20 Ιουλίου.

    Η διπλωματία των ισχυρών ευρωπαίων ιμπεριαλιστών δικαιολογεί την πολεμοφιλία του σιωνιστικού κράτους:

Ο Ζακ Σιράκ εξέφρασε την πεποίθηση ότι καμία δημοκρατική κυβέρνηση δεν θα είναι βιώσιμη στο Λίβανο, ούτε ικανή να ασκήσει την κυριαρχία της σε όλη την περιοχή, εάν δεν βάλλει τέλος στην ικανότητα της Χεζμπολάχ να δημιουργεί ταραχές.  (Le Monde, 19 Ιουλίου 2006)

    Ενώ αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών στηρίζει ακόμα πιο ανοιχτά το Ισραήλ.

    Η κράτηση σε ομηρία 3 Ισραηλινών στρατιωτών, που επιχειρήθηκε με σκοπό να πετύχει την απελευθέρωση των φυλακισμένων Παλαιστινίων έδωσε την πρόφαση στην ισραηλινή κυβέρνηση που επιδιώκει από πολύ πριν ένα οριστικό τέρμα. Η ίδια η κυβέρνηση αυτή απαγάγει και δολοφονεί καθημερινά τους αγωνιστές του παλαιστινιακού κινήματος. Στη δικιά του κλίμακα, το Ισραήλ, εξοπλισμένο και χρηματοδοτούμενο από της Ηνωμένες Πολιτείες, κάνει ότι και το ιμπεριαλιστικό αφεντικό του στο Αφγανιστάν με την υποστήριξη της Γαλλίας και της Γερμανίας και στο Ιράκ σε συμμαχία με τη Μεγάλη Βρετανία. Παίρνει ως πρόφαση τις πράξεις απελπισίας των καταπιεσμένων για να περιορίσει την ταξική πάλη μέσα στη χώρα, για να εδραιώσει την κυριαρχία του, επιβάλλει την υπακοή σε καθεστώτα που το αψηφούν και εγκαθιστά κυβερνήσεις ξεπουλημένες σε αυτό. Η κυβέρνηση Ολμέρτ-Πέρες πιστεύει άλλωστε ότι έχει περισσότερο τα χέρια ανοιχτά όσο η διοίκηση  Μπους απειλεί ανοιχτά εδώ και πολλούς μήνες το Ιράν και τη Συρία. Η στρατιωτική επίθεση του Ισραήλ εγγράφεται στο σχέδιο τροποποίησης της «Μεγάλης Μέσης Ανατολής» των Μπους-Ράις, το οποίο περιλαμβάνει ένα Λίβανο κάτω από την μπότα του ιμπεριαλισμού.

    Η διοίκηση Μπους-Ράις στηρίζει ανοιχτά τις ισραηλινές επιχειρήσεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση βάζει στις ίδιες αναλογίες τη στρατιωτική ισχύ που καταστρέφει το Λίβανο και τη Γάζα με μερικές εκατοντάδες κακώς εξοπλισμένων μαχητών. Ο Σιράκ συγκαταθέτει επίσης και αυτός για τη διάλυση της Χεζμπολάχ.

    Οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου δεν μπορούν να είναι ουδέτεροι σε μια τέτοια σύγκρουση. Η πιο αποτελεσματική τους συμβολή θα ήταν να αντιμετωπίσουν τις δικές τους κυβερνήσεις όταν είναι συνένοχες με τη σιωνιστική επιθετικότητα.

 

    Ενιαίο Μέτωπο όλων των εργατικών οργανώσεων για το άμεσο τέλος όλων των βομβαρδισμών, των στρατιωτικών επιδρομών και του αποκλεισμού της λωρίδας της Γάζας, της Δυτικής Όχθης και του Λιβάνου! Σε κάθε χώρα ενιαία διαδήλωση συνδικάτων και εργατικών κομμάτων μπροστά στις πρεσβείες του Ισραήλ και κυρίως ενάντια στις κυβερνήσεις που δίνουν τη συγκατάθεσή τους στην εγκληματική επιθετικότητα ενάντια στον παλαιστινιακό και λιβανικό λαό. Διαγραφή των μαύρων καταλόγων των Ηνωμένων πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τέρμα σε κάθε ποινικοποίηση της αλληλεγγύης με τις παλαιστινιακές οργανώσεις.

    Απελευθέρωση των αγωνιστών του FPLP(Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης) που απήχθηκαν το Μάρτιο στην Δυτική Όχθη, των υπευθύνων της Χαμάς που απήχθηκαν τον Ιούνιο στην Γάζα και όλων των Παλαιστινίων μαχητών που κρατούνται στις φυλακές του Ισραήλ! Τέρμα στις στρατιωτικές βιαιοπραγίες και στον αποκλεισμό των εδαφών της παλαιστινιακής αρχής και του Λιβάνου! Άμεση αποχώρηση όλων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων(αμερικανικών, βρετανικών, γαλλικών, γερμανικών κ.τ.λ.) από το Ιράκ το Αφγανιστάν και από όλη τη λεκάνη της Μεσογείου! Κάτω τα χέρια από τη Συρία και το Ιράν!

 

 

Για να υπερασπίσει τα συμφέροντά του και για να καταστρέψει το σιωνιστικό κράτος, το προλεταριάτο πρέπει να έρθει σε ρήξη με την περσική και αραβική αστική τάξη.

 

  

 Οι επιχειρήσεις ανταρτοπόλεμου ενάντια στον αποικιακό στρατό είναι δικαιολογημένες. Το Ισραήλ είναι το αποτέλεσμα του σχεδίου των Εβραίων αστών εθνικιστών, αυτών που διαπραγματεύονταν μετά το 1933 με το καθεστώς του Χίτλερ και αρνούνταν να καλέσουν τους Εβραίους της Ευρώπης σε αντίσταση κατά των Ναζί. Το Ισραήλ γεννήθηκε από το σφετερισμό των Αράβων της Παλαιστίνης από το σιωνισμό, με τη στήριξη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, των ευρωπαϊκών ιμπεριαλισμών και της γραφειοκρατίας του Κρεμλίνου. Ο ισραηλινός στρατός είναι ο κληρονόμος των σιωνιστικών τρομοκρατικών κινημάτων και της απέλασης, από μια ασήμαντη μειοψηφία Εβραίων του κόσμου, των Αράβων κατοίκων της Παλαιστίνης. Είναι ένας αποικιακός στρατός ο οποίος έχει την ίδια φύση και χρησιμοποιεί τις ίδιες μεθόδους όπως και κάθε άλλος αποικιακός στρατός, όποιο και αν είναι το έθνος που καταπιέζει: Απειλές, διαφθορά, καταστροφή των κατοικιών και των υποδομών, συλλογικές τιμωρίες, εκτελέσεις μετά από συνοπτικές διαδικασίες, βασανιστήρια… Είναι εξοπλισμένος-πραγματικά- με όπλα μαζικής καταστροφής στα οποία συγκαταλέγεται το ατομικό όπλο.

    Αυτό μπορεί να μην αρέσει στους σιωνιστές, όμως δεν υπάρχει κανένα μέλλον για τους Εβραίους που θέλουν να ζήσουν στην Παλαιστίνη, χωρίς την κατάλυση της υποθήκης του ρατσιστικού και αποικιακού κράτους. Αυτό μπορεί να μην αρέσει σε όλες τις ιμπεριαλιστικές αστικές τάξεις, σε όλους τους ρεφορμιστές πράκτορές τους στο εργατικό κίνημα, σε όλους τους Άραβες που θάβουν την παλαιστινιακή υπόθεση, όμως δεν υπάρχει λύση στην καταπίεση των Παλαιστινίων χωρίς την καταστροφή του σιωνιστικού κράτους.

    Η αποικιακή λογική του εβραϊκού αστικού εθνικισμού( του σιωνισμού) και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις βυθίζουν τη Μέση Ανατολή στον πόλεμο. Η εμπιστοσύνη στις αστικές εθνικιστικές ηγεσίες του παλαιστινιακού κινήματος, τόσο στη Φατάχ όσο και στη Χαμάς, στα αραβικά ή περσικά καθεστώτα της περιοχής, η θέλησή τους να ασκήσουν πίεση στον ΟΗΕ και στις Ηνωμένες Πολιτείες αποδεικνύονται ένα αδιέξοδο για τον καταπιεζόμενο λαό. Το Ισραήλ χτύπησε την αστική κυβέρνηση της Χαμάς τη στιγμή που αυτή άρχισε, κάτω από τον εκβιασμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών, κάτω από την πίεση της προεδρίας Αμπάς και των αστυνομικών δυνάμεων της Φατάχ να αναγνωρίζει το Ισραήλ, όπως έκανε και η OLP(Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης) πριν απ’αυτή.

    Η Φατάχ ήταν η κύρια έκφραση της παλαιστινιακής αστικής τάξης, όμως οι επαναλαμβανόμενες υποχωρήσεις της που οδήγησαν στη συμφωνία του Dayton και η φανερή διαφθορά της την αποδυνάμωσαν σημαντικά. Ένα μέρος της αστικής τάξης ποντάρει απο‘δω και πέρα στη Χαμάς για να αποκαταστήσει την τάξη. Η Χαμάς είναι ένα αντιδραστικό, κληρικαλικό, αντισημιτικό κόμμα, ένθερμος υπερασπιστής της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, που πιέζεται από το Ισραήλ να αποχωρίσει και χρηματοδοτείται πάντα από το καθεστώς των Μουλάδων του Ιράν και την πουλημένη στις Ηνωμένες Πολιτείες σαουδική μοναρχία, το οποίο καταπνίγει την κουλτούρα και την εκπαίδευση, δυναμώνει την καταπίεση των ομοφυλοφίλων, των νέων και των γυναικών, απειλεί την ύπαρξη λαϊκών και εργατικών αγωνιστών.

    Η σταλινική στρατηγική της «επανάστασης σε στάδια»(αρχικά εθνική χειραφέτηση, αργότερα κοινωνική πάλη) και του «ενιαίου αντιιμπεριαλιστικού μετώπου»( υποταγή στην εθνική αστική τάξη) αποδεικνύεται για τις παλαιστινιακές εργατικές μάζες μια παγίδα. Όλες οι παλαιστινιακές αστικές πολιτικές δυνάμεις συνθηκολόγησαν ή θα συνθηκολογήσουν με τον ΟΗΕ και τον κυρίαρχο ιμπεριαλισμό, αποδεχόμενοι ένα κράτος ουράς στο έλεος του Ισραήλ. Όλες οι γειτονικές αστικές τάξεις κατάσφαξαν οι ίδιες τους Παλαιστινίους στο παρελθόν(Ιορδανία, Συρία, Λίβανος) ή καταστέλλουν τις καταπιεζόμενες εθνότητες, τις γυναίκες και τους εργαζόμενους(Ιράν). Η Χεζμπολάχ παίρνει μέρος, στο πλευρό των σφαγιαστών  των Παλαιστινίων, στην κυβέρνηση του Λιβάνου που είναι τοποθετημένη στη θέση αυτή από τη λιβανική αστική τάξη με τη βοήθεια του αμερικανικού και γαλλικού ιμπεριαλισμού.

    Οι Παλαιστίνιοι εργάτες πρέπει να έρθουν σε ρήξη με τη δικιά τους αστική τάξη, με όλους της τους εκπροσώπους (OLP, Χαμάς), να απορρίψουν το